ตำนาน บะหมี่ Fusion
.....

วันหนึ่ง ณ สมัยที่ผมเรียนมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง

สายๆของวันหนึ่ง

มีกาน้ำร้อนอันหนึ่ง

มีถ้วยใบโตอันหนึ่ง

มีตะเกียบคู่หนึ่ง

.......... เล่นไปมากๆเดี๋ยวคิดไม่ออกว่าจะมีอะไร หนึ่งๆ หึ่งๆอีก.....

...............

ก็มีไอ้หนึ่งๆที่ว่าไว้ดังกล่าวครบสรรพ......

แล้วปฏิบัติการยาไส้ก็เกิดขึ้นกับศิลปินหนุ่มผู้นิยมกักขฬะ .....

.................

ผมยืนดูซองบะหมี่สำเร็จรูปหลากหลายยี่ห้อที่วางกองอยู่ตรงหน้า

แหล่งที่มาของมัน คือจากห้างชื่อดังแห่งหนึ่ง (ชื่อดังอีกแระ?) ซึ่งดูได้จากห่อถุงพลาสติกสีเขียวอ่อนๆ

..............

มันเยอะยี่ห้อมาก เยอะแค่ไหน ผมบอกไม่ถูกหรอก รู้แต่ว่ามองทีไรเป็นอันแดกไม่ค่อยจะลง....

มันเป็นผลพวงมาจากบุพการีที่รักของผมเอง.... คิดห่วง....

ห่วงลูกไม่มีอันจะแดก ห่วงลูกเอาตังค์ไปซ่าหลังมอหมด ไม่มีตังค์แดกข้าว แล้วก็ไม่กล้าโทรกลับบ้านโกหกขอตังค์พ่อแม่ (ผมเคยใช้มุข “แม่ ขอตังค์ซื้อ Perspective หน่อย” ได้มาสองพัน ฮากระจุยยยยยยย 555+) < < < เลวมาก!!!!

แต่กระไรก็ดี ผมก็มักจะเอาตัวรอดได้เสมอๆ ก็เพราะ “บะหมี่ Fusion”….




คิดย้อนกลับไปก็แอบฮาคนเดียว(มึงบ้าไปแล้ว)
………………….

อะไร....

คือ?...

บะหมี่

Fusion ?????????????

...................................

ความจริงแล้ว มันก็ไม่ได้จะไปอะไรมากมายเลยไอ้บะหมี่แหกตาตลกสมัครเล่นของผมเนี่ย

เรื่องของเรื่องคือ

เวลาที่ผมกินมาม่าเนี่ย เวลาที่ผมกินซองเดียวเล็กๆ (ซองละ 6 บาท) ผมมักจะกินไม่อิ่ม แม้บางทีจะใส่ไข่ลงไปซัก 4 ฟอง แต่ก็รอดยาก.....

ผมเลยต้องซัดทีละ 2 ซอง....

..........................

แล้วก็มาถึงคราที่ผมอุตริ... ความจริงมันก็หาได้ใช่เรื่องอุตริแปลกใหม่อะไรเลย

คือ... ผมจะชอบเอาบะมี่สองยี่ห้อมารวมกันเป็นหนึ่งเดียว (แล้วในใจก็แอบคิดถึงเรื่องความสามัคคีของชาติบ้านเมืองรวมเข้าไปด้วย เปรียบได้เสมือนบะหมี่สองยี่ห้อที่รวมเป็นหนึ่งเดียวกัน สุโค่ยยมาก 55)

แล้วก็มาถึงคราที่ผมยกบะหมี่มานั่งแดกแหกตาไอ้เพื่อนๆผมที่หน้าบ้าน...

แล้วมันก็ถามเหมือนไม่เข้าใจชีวิตว่า.... “มึงแดกไรอ่า??” ไม่อยากตอบ อยากให้มันแหกตาดูเองมากกว่า...

แต่ก็กลัวเสียน้ำใจ ตอบไปส่งๆ

“มา -ไวไว กูกำลังแดก มา -ไวไว” ใช่ไง เหมือนจะเป็นมุข น่าจะฮา เอาไปแอบฮาได้เลย

“อะไรคือ มา-ไวไว ของมึงฮะ?” ซึ่งมันก็ยังจะหน้าด้านถามมาได้อีก ทั้งๆที่ผลสอบไอคิวของมันนี่ไม่ได้จะไปเกรียดกรายอยู่ในเส้นสีแดงที่เขียนว่า “ปัญญาอ่อน” เลย

“ คือ..... กู.... เอา..... มา..... ม่า.....ต้ม.....รวม.....กับ......ไวไว.....เค๊?” ผมก็ตอบไปทีละคำอย่างที่พิมพ์แบบแสดงอาการ

“อ้อ.......... เลยกลายเป็น มา-ไวไว” ผมไม่ตอบมันหรอกว่า เออ.... กลัวมันจะเข้าใจผิดคิดว่ามันฉลาดขึ้น....

..........................

นั่นเลยกลายเป็นกรณีศึกษาเรื่อยมา

พอจะกิน มาม่า+ไวไว มันก็จะกลายเป็น มา-ไวไว
ถ้าจะกิน มาม่า+ยำยำ มันก็จะกลายเป็น มา-ยำยำ
หรือจะกิน ยำยำ+ไวไว มันก็จะเป็น ยำ-ไวไว

จะเอาไปอุตริสลับกลับพลิกยังไงก็ได้ ซึ่งควรจะมีกฎไว้หนึ่งข้อคือ....

เวลาที่กินรสอะไร ควรกินรสเดียว อย่าผสม อย่าใจกล้าท้าทายมัจจุราชชักโครก

ดังนั้นถ้ากินซองเครื่องปรุงจากยี่ห้อไหน ควรให้เกียรติเอาคำนำหน้าเป็นชื่อยี่ห้อนั้นๆ อย่ามั่วนิ่ม....

................
และผมก็ปฏิบัติเยี่ยงนี้สืบมา..... โดยแพร่กระจายติดไปตามอารามเพื่อนๆของผมด้วย


เค้าเลยพากันเรียกไอ้เมนูเกือบๆพิสดารนี้ว่า “บะหมี่ Fusion”

...............

พักหลังๆ ได้ยินเพื่อนๆมันเล่าให้ฟัง มันบอกว่า เดี๋ยวนี้เริ่มมีคนพัฒนาสานต่อเจตนารมณ์ (ดูเหมือนยิ่งใหญ่มาก)

เริ่มมีการผสมส่วนผสมแปลกใหม่และเครื่องปรุงพิเศษ

มีการตั้งชื่อเป็นเวอร์ชั่นของตัวเองแบบครีเอตมาก

อันแรกนี่ชื่อ “ฟิวฉัน 1” เป็นการรวมมิตรมั่วซั่วในหม้อใบใหญ่ๆ คือมันกำลังจะบอกว่า .... ตามฟิลลิ่งอารมณ์ของมันของมัน ใส่ลงไปตามอารมณ์ หร่อยไม่หร่อยไม่รู้ รู้แต่ว่าแดกๆไปเหอะ แดกไปก็ไหลออกทางตูด ไม่มีอะไรจีรังยั่งยืนเป็นพหูสูต (ยังมีการมาปรัชญาใส่ตอนท้ายอีกแน่ะ)

อันที่สองนี่ “Fu-si-on 2 อ่านว่า ฟูสิออน 2” เป็นการสร้างสรรค์และอัพเกรดมาจาก “ฟูสิออน 1” ซึ่งเป็นกรรมวิธีเก่าแก่ และไม่เข้ากับกระแสนิยมเด็กแนวอ่านอะเดอย่างเราเลย คือในตอนแรกเนี่ย รุ่นเก่าจะเป็นการเอาบะหมี่ลงไปแช่ในน้ำเย็นแบบไม่เกรงใจสายตาเทวดาเทพารักษ์องค์ใดๆ คือมันอารามขี้เกียจ แม้จะบิดขี้เกียจยังขี้เกียจจะทำ เลยเอาบะหมี่หลายๆยี่ห้อไปจุ่มๆรวมๆกันใจกะละมัง แล้วเทน้ำอะไรใส่ก็ได้ แล้วหลังจากนั้นคือต้องรอให้มันอืด... หรือที่คนตั้งชื่อเค้าชอบเรียก “ฟูสิ...ๆๆๆ...ๆๆ” พออืดได้ที่ แค่นี้ก็ลาบร้อย (เป็นที่มาของชื่อ “ฟูสิ...ออน”)
... แต่หลังจากนั้นมา เกิดการวิจัยพบว่า การแดกมาม่าน้ำเย็นมันไม่ค่อยจะเข้าท่าซักเท่าใดนัก เพราะมันส่งผลทำให้ท้องอืดท้องเฟ้อละเมอหาพลอยเฌอมาลย์แบบแปลกๆ เลยต้องมีการสร้างสรรค์ใหม่ โดยการวานเพื่อนให้ต้มน้ำร้อนให้ เมื่อวานเสร็จ ก็ใช้ให้มันเทใส่กะลังมังที่ใส่บะหมี่ให้ด้วย หลังจากนั้นก็รอให้มันอืดบวมจน “ฟูสิออน 2” เกิดขึ้น นี่คือวิวัฒนาการที่ยิ่งใหญ่จริงๆ



............

ตอนนี้ผมไม่รู้แล้วว่ามันมีวิวัฒนาการไปถึงไหนกันแล้ว

.............



แต่ที่รู้ตอนนี้คือ คงไม่อยากจะไปรู้อะไรกับมันอีกแล้วล่ะ

กลัวเวลาที่เค้าสืบหาที่มาของเรื่องนี้.......

……………………..

ผมจะได้กลายเป็น “บิดาแห่งบะหมี่ Fusion” ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

.............
....

รู้สึกว่ายิ่งใหญ่มาก ซุปเปอร์สตาร์เหลือล้น (ควรจะเสียใจมากกว่าไม่ใช่หรอแก?)

โฮะๆๆๆๆๆๆๆ



.............รักคนอ่าน ^^”